Ég verð víst að sætta mig við það að ég næ ekki í Helgu aftur, þó
það sé erfit að sætta sig við það verður maður víst að gera það.
Þetta mun hljóma frekar væmið en ég lætt það flaka samt sem áður.
Ég mun líklegast ekki ná mér í aðra eins stelpu í nánustu framtíð
og munn ég sakna þess tíma sem við vorum saman og njóta myninga sem
við eigum saman. Ég er búinn að leita mér hjálpar eftir að ég skall
á botnin í sorg minni, verð ég að sætta mig við þennan missir sem
hún Helga mín er, einhver lukunar panfíl munn hljóta þess að vera
með henni, en það verður víst ekki ég en það verður í lagi því ég
veit hún verður hamyngjusöm. Annars er mér að mæta
Ég vona að þú munir hljóta gæfu og hamyngju með þeim næsta sem þú
verður ástfángin af, verst að það skuli ekki vera ég en svona er
lífið því miður, og vona ég að hann muni meta þig meira heldur en
ég gerði, þó svo ég sé búinn að læra hversu míkils virði þú ert
núna, en hvað seigir ekki máltækið "maður veit ekki hvað átt hefur
firr en mist hefur" og skall það svo hart á mér eftir að við hættum
saman að ég verð öruglega alla æfina að jafna mig á því.
Ég var að skrifa mitt loka bréf sem ég hefði skrifað á æfini þegar
það rann upp fyrir mér og ekki vildi ég vera að sverta þá myningu
með því að gera eithvað sem allir myndu sjá eftir þó allra mest ég,
því alldrey hefði ég viljað særa hana eða valda henni Helgu sorg á
nokkur hátt, svo ég skrifaði fult af hlutum um það sem ég mau úr
okkar sambandi á blað og filtist löngun á lífið aftur, því hvað
getur maður gert eftir að hafa verið með svona frábæri stelpu í öll
þessi ár annað en glaðst yffir mynigum sem maður hefur aflað sér í
gegnum tíðina og ekki skemir fyrir að maður fékk að njóta þeira með
þessari frábæru stelpu sem hún Helga er. Og þeir sem til hennar
þekja eru hjartanlega samála mér.
Og þú þarna sem munt fá þann heiðru að filla mitt skarð við hlið
hennar, ef þú hugsar ekki betur um hana en ég gerði þá er mér að
mæta, því ég hefði getað gert svo margt mikklu betra og getað gert
það sem hún átti skilið. Hefði ég samt alldrey getað gert það sem
hún átti skillið.
Ég munn skana þín Helga mín eins leingi og ég lifi, því fær eingin
breit hvorki Guð né ég
Ég held að ég munni alltaf elska þig heitar en allt, væmið en satt.
Verð ég bara að taka eitt skref í einu til að ganga í gegnum það
sem ég geing í genum núna, eftir að þunglindi mitt gekk næstum af
mér dauðum, þá hef ég ákveðið að leita mér hjálpar er komin á lyf
við þunglindinu og fer í næstu viku aftur til sálfræðings. Veit ég
vel að það var stór þáttur sem eiðilagði okkar samband og ég ættla
ekki að látta það eiðilegja fleira fyrir mér. Það er nóg að það
hafi eiðilagt það sem mestu skiptir máli, þessar skap sveiflur sem
Helga þurfti að þola voru ótrúlegar og ekki get ég skillið hvernig
hún þoldi það svona leingi. En hún þodi þær ekki endalaust eins og
sagan seigir svo það er ekkert annað eftir en að seigja bæ í
billi.
Kveðja Jón Heiðar
Ps ég vild ég hefði fært þér oftar blóm